Daniela poruszyła mnie swoją postacią, w dniu, w którym ją poznałam, pomimo tego, że była nieśmiałą dziewczynką, moją rozmową i zabawami udało mi się podbić jej serce w przeciągu kilku minut.

Udało mi się ponadto nawiązać rozmowę, podczas gdy ona siedziała mi na kolanach, przewinęły mi się przez myśl liczne smutne wspomnienia od roku 1994 do dziś, kiedy tyle żyć pochłonęło to szerokie morze i kiedy to nam przypadło cierpieć z powodu straty naszych jedynych dwóch synów w tym właśnie 1994 roku. Przypomniałam sobie wszystko, co wycierpieliśmy z powodu naszego wnuka, który miał tylko 11 miesięcy, kiedy wydarzyła się ta tragedia, to jak cierpieliśmy, kiedy poprosił, żeby go zabrać do taty i widzieliśmy jego rozpacz, gdy zdał sobie sprawę, że nie może go ani zobaczyć, ani dotknąć, kiedy nas prosił, aby pozwolić mu na zaśnięcie przy jego boku, bo "biedaczek, jest bardzo samotny!" Tak nam mówił.

Ile Daniel i ilu Anyelo może być jaka długa i szeroka jest wyspa o kształcie kajmana?

Daniela wyznała mi, że bardzo lubi pisać wierszyki i nocami u boku swojej mamy pisała, okazałam entuzjazm, a ona chciała mi pokazać, że to co mówiła było prawdą, i właśnie tam, siedząc przy stole w moim domu napisała dwa wierszyki, obiecałam jej, że je opublikuję i tak właśnie robię. Mówię o córce więźnia sumienia Normando Hernándeza, skazanego na 25 lat w czasie tak zwanej Czarnej Wiosny 2003.

Oto te dwa wierszyki:

1. Wyjrzałam przez okno

I zobaczyłam jak idzie mój tato

I usłyszałam jak mówił

Jestem tutaj, już nie płacz

2. Pewnego dnia śniłam o Tobie

Śniło mi się, że moja mama, Ty i ja

Byliśmy razem

I mnie okrywałeś płaszczem

Jak dobrze, byłam z Tobą!

Danielo, rzeczy obiecane to długi i już spełniłem to, co Ci obiecałem; obyś, moja mała, szybko mogła zdobyć to, czego tak pragniesz, być blisko Twojego taty; miej dużo wiary, wszystko przychodzi z czasem.

Tłum.: MnDbr